Is schrijven een Pavlov-reactie?

Wat doe je als je last hebt van een schrijversblok? Proberen en blijven proberen totdat je erbij neervalt of …?

Advertenties
is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

Soms rammel ik een blog uit de losse pols en soms is het schrijven een ware bevalling.

Afgelopen twee weken zat ik muurvast. Nou ja, niet ik maar mijn schrijven. Geen doorkomen aan. Ik wilde schrijven over gevoel. Dat de meeste mensen hun gevoel verdringen en hun verstand laten zegevieren. Maar op de één of andere manier kreeg ik mijn verhaal niet rond.

Ik verzandde in zelfreflectie. Yep precies, mijn verstand nam het over. Wie zit nu te wachten op mijn eigen gepsychologiseer? Zelfs ik niet, niet deze keer.

Het stroomde niet.

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

De creativiteit flikkerde als een waakvlammetje in de tocht. Wat nu? Het enige wat in zo’n situatie helpt is een beetje freewheelen. Twintig minuten non-stop schrijven. Pen op papier en gaan met die banaan.

Vlak voor ik begin valt mijn oog op mijn voortreffelijke Latte Macchiato.

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

Het allerbeste kopje koffie waar ik graag mijn afkeer van cafeïne één keer per week voor opzij zet. Waarom niet schrijven over mijn wekelijkse zaterdag intermezzo? De tijd tussen 11.30 en 12.30 waarin mijn jongste dochter theaterles volgt en ik de wachttijd gebruik om, helemaal allenig in de weldadige omgeving van de koffiecorner in de bieb, mijn verhalen en blogs te creëren. Stil genoeg om mij te concentreren en voldoende medemensen die als research dienen voor toekomstige schrijfspinsels.

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

 

Ik zit altijd een beetje verstopt zodat ik ongemerkt mijn omgeving gadesla en stiekem mijn meegebrachte broodjes kan verorberen. Maar de belangrijkste reden is natuurlijk dat ik zo min mogelijk gestoord wordt.

Vorige week was een hel.

Mijn hoekje in de bieb werd in beslag genomen door zeker dertig lezing-toehoorders, een groot scherm en uiteraard de spreker. Waar moest ik heen? Waar kon ik mijn twee uurtjes in rustige beroering doorbrengen, om nog maar te zwijgen van mijn koffie? Mijn bakkie leut regelde ik bij Bagels en Beans (probeer de Chai Latte eens!). Maar rust is daar niet te koop.

Op naar de kantine van Het Centrum van de Kunsten waar dochterlief haar theateraspiraties vormgeeft.

Een krap half uurtje was het daar goed toeven, maar dan gebeurt het. Vol enthousiasme en luidruchtige gezelligheid vindt de musicerende ‘zestig plus club’ elkaar in een afterparty, alwaar zij in euforische staat hun repetitie en privé wedervaren met elkaar bejoelen. Nergens kom ik een meer uitgelaten groep senioren tegen als daar. En nee, het is niet de voortschrijdende achteruitgang van het gehoor dat de volumeknop ver naar rechts draait. Bij gebrek aan hoortoestellen is het welgemeende vrolijkheid en enthousiasme.

Begrijp met niet verkeerd, ik geniet van mensen die genieten.

Van elkaar, hun hobby, het leven in het algemeen. Maar NIET bij mij aan tafel als ik schrijf. Al dat geratel, gelach en gejoel verdringt de innerlijke stem in mijn hoofd, jaagt gedachtes op de vlucht en verlamt mijn hand.

Ik nam de wijk naar de bovenverdieping waar ik op een harde klapstoel op de gang van enige stilte gebruik kon maken.

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalenHelaas, niet voor lang. De theaterklas van tien tot veertien jarigen repeteerden vijf minuten na mijn aankomst in kleine groepjes hun improvisatie opdracht. Dus ondanks de dikke knuffel die ik van mijn dochter kreeg, sloegen de vlammen van frustratie uit mijn oren.

Honderd keer begon ik opnieuw, even zoveel kraste ik door.

Het wilde niet. Mijn pen kwam niet bij gevoel en bleef in verstand steken. Het lag aan mijn onderwerp maar ook aan gebrek aan meditatie. Het naar binnen keren, loslaten van de wereld en dobberen op de stroom der inspiratie. Een noodzakelijk proces voorafgaand aan het verstandelijke schrijven dat mijn intuïtieve neerpennen vorm geeft.

De afgelopen week probeerde ik een ander blogonderwerp te vinden.

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalenBijvoorbeeld de verkoop van het Witte Kerkje in Sint Pancras. Het kleine zusje van de grote Sint Laurenskerk in Alkmaar. Even oud en even monumentaal en even gezichtsbepalend als haar grote broer in Alkmaar. De identiteit van een gemeenschap door historische verbondenheid verkwanseld bij gebrek aan geldelijke middelen. Toch borrelde er geen volwaardig blog omhoog.

Tot nu, zomaar in ene.

Ik zou kunnen zeggen dat het door de aanblik van de romige Latte Macchiato komt maar ik denk dat het een soort Pavlov-effect is. De stoel, de tafel, mijn plekje bij het raam brengen mijn hersenen als vanzelf in de schrijfmodus. En dat, beste mensen, voelt na een week ontberingen heerlijk!

is schrijven een pavlov reactie blog fiktieverhalen

Auteur: fiktieverhalen

Ik blog over alles dat mij (persoonlijk) raakt. Emoties, gevoel, gebeurtenissen, actualiteit. Het maakt niet uit zolang het maar (r)echt uit mijn hart komt. In een column, gedicht of verhaal. Wil je iets aan mij kwijt? dat kan via fiktieverhalen@gmail.com Tip: Lees mijn "Wie ben ik" pagina

6 gedachten over “Is schrijven een Pavlov-reactie?”

  1. Het is een geworstel, telkens weer. Totdat er ‘iets’ is dat het overneemt en er een leuk blog uit je vingers rolt. Ik zoek ook vaak een andere plek, want verandering van spijs nietwaar? Maar het echte werk komt vaak pas op mijn eigen plek, achter mijn Mac.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s