Grondige hekel hebben

Een uitdrukking verklaard. Nou ja, soort van.

Advertenties

Grondige hekel hebben

Je zult toch maar een meeuwtje zijn
dat niet van vliegen houdt.
Je hebt een hekel aan de zee
en ook aan’t vele zout.

Je gruwt van die pekelvis
van wier en van de wind.
Liever blijf jij op de grond
voor korstjes brood
van een lastig kind.

Emotie Eten

Emotie Eten

Gisteravond weer eens uiteten
met twee dierbare vriendinnen
afspreken een regelrechte ramp
door onze drukke gezinnen.

Grote en kleine kinders
mannen er nog bij
sporten, huiswerk, muziekles
geen momentje vrij.

Tussen hangen en het wurgen
reeds gevulde of lege magen
dertig jaren ouder dan de
uiteten vriendinnen koffie latteeerste keer dat we elkaar zagen.

Naast den wijn en filet
Thaise curry, tiramisu
lag het verleden op de borden
reflecteerde ons toe.

Onthulde onze ware emoties
van nu zowel als toen
eerlijke, diepgaande gesprekken
Bitterzoet met koffie toe.

Mien Mopper’s Reistips

Insider-tips met Hollandse nuchterheid

Mien Mopper’s Reistips

Op een grijze zondagmiddag

schijnt bij mij de zon

Ik zweet peentjes

achter de pc en

geef een nieuwe website vorm.

 

Ze is een volkse oude dame

zonder blad voor de mond

tettert zij de be-

levenissen over haar

reizen in het rond.

 

Release datum: 30 November

Houd het nieuws over Mien in de gaten!

mien mopper werk in uitvoering

Hoe een Stad je kunt verrassen 2

Schreef ik vorige week over mijn huidige woonplaats. Deze week nam ik een trip down memory lane en werd wederom verrast.

Kennen jullie dat,

dat je door de snelheid van het leven nooit de kans nam afscheid te nemen? Niet stil stond bij datgene dat onherroepelijk voorbij is?

16 was ik toen mijn ouders besloten te verhuizen uit mijn geboortestad. Ik was bezig met examenfeesten, vakantie en nieuwe studie. Buurtjes gedag zeggen, dwalen door een leeg huis en definitief de door achter me dichttrekken? Duh.

In plaats daarvan stond ik nu 25 jaar later op een ijzige februari-ochtend in mijn oude buurtje.

Alles leek zo veel kleiner en compacter dan in mijn herinnering. Was de buurt werkelijk zoveel ouder en armoediger of had ik dat nooit gezien?

Nog een klein stukje verder aan de rechterkant staat ons huis. Verrassend, het zag er netjes uit. Ik drukte op de bel voordat de moed mij in de besneeuwde schoenen zonk.

Een dame van een jaar of vijftig deed mij open.

Wat nu? De tuin schoot het door mij heen. Even achter kijken is toch niet raar? Het hartelijke mens nodigde mij meteen uit voor de koffie.

Binnen stofte ik mijn herinneringen af. Voorkamer, achterkamer, een echt 200 jaar oud arbeidershuisje ook al vond ik het als kind een villa.

Zouden deze mensen weten dat er achter die lagen behang nog de deurtjes van de bedstede zitten?

Zouden ze weten dat een knikker vanzelf van achter naar voor rolt. En hoe was het met onze zure achterburen?

De bewoners hadden  eindelijk iemand met wie ze de liefde voor hun huis konden delen. Die begreep hoeveel tijd en aandacht het opknappen had gekost. Maar die ook in detail beschreef hoe ‘buurvrouw zeiksnor’ op haar fiets placht te stappen.

Na een volledige rondleiding door het huis nam ik afscheid.

Zou mijn stad ook zo fijn aanvoelen?

Nee dus.
De gemeente deed een opknap-poging door het geheel in een Disney jasje te steken. Het dorpse dat mijn ouders nog gekend hadden was weg, de samenhang en saamhorigheid verdwenen.

Mijn stad was een stad zonder ziel geworden. Gelukkig twinkelde er één helder lichtje in die verder donkere wereld. Het lichtje van onze oude woning waar met veel liefde en zachtheid voor het huis en elkaar werd gezorgd.

 

Hoe een stad je kunt verrassen

Ik liep met maar één doel door de stad: plaatjes schieten van mooie oude gebouwen. Maar tot mijn verrassing fotografeerde ik heel iets anders.

Op een vroege zaterdagochtend

liep ik door de stad. Ik had een doel, een missie maar ook een bepaalde verwachting.

Ik verwachtte dat de stad op dit vroege uur nog heel stil en uitgestorven zou zijn. Een soort boerderij waar zelfs de haan nog slaapt. Precies de reden waarom ik hier nu rondliep. Ik wilde foto’s maken van de stad en niet van winkelend publiek. De markt met zijn kraampjes, roddelende kooplui en vislucht liet ik dan ook voor wat hij was.

Vandaag was een uitgelezen fotografen-dag vanwege het zomers aandoende herfstweer.

Zonnestralen gleden zacht teder over de oude gebouwen, bruggen en grachten. Sijpelden door bomen waar nog enkele rode en gele blaadjes aanhingen. De helderblauwe hemel zette alles nog eens extra in de verf.

Mijn lens vond de statige huizen met glas in lood ramen en levensbomen boven de deur. En piepkleine ophaalbruggetjes als kleine getuigen van eeuwenlang voetgangersverkeer.

IMG_3570 ophaalbrug

Dit zocht ik, dit verstilde beeld.

Als vanzelf geraakte ik in het alleroudste gedeelte van de stad. Een stuk dat ik meestal links laat liggen als ik überhaupt al in de stad kom. Nauwe straatjes vol kleine winkeltjes en dito restaurantjes.

De man van de klompenwinkel die “Goedemorgen” roept, over de hoofden van een groepje Duitse toeristen heen, naar de eigenaar van de boetiek aan de overkant. Een dame met hoofddoek die herfstbloemen en pompoenen herschikt voor haar winkel waarbij haar buurvrouw van het kralenwinkeltje vol bewondering toekijkt. Daar schuin tegenover balanceert de meneer van de tweedehandswinkel op een trapje om de hoge plantenbakken van water te voorzien.

IMG_3577 plantjes water geven

Een bonte verzameling

Het is een bonte verzameling van allerlei mensen en uitgestalde schorten, deurknopjes, kaas, groenten en lederwaren daar in die straatjes. Zelfs de restaurantjes hebben piepkleine terrasjes aan hun voorgevels geplakt. Op dit vroege uur niet bevolkt door publiek maar door henzelf en andere ondernemers uit hun straatje. Even samen opstarten voordat een drukke dag van arbeid begint.

Het voelt als een warm bad.

Ik vergeet de verstilde gebouwen en maak als vanzelf foto’s van die weldadige saamhorigheid.

Deze mensen hebben:

  • Hart voor hun zaak
  • Hart voor hun stukje stad
  • en Hart voor elkaar

Daar in die kleine straatjes is mijn stad weer Dorp geworden.

Inspiratie

In de diepe oceaan
daar waar de stilte ruist
daar zal ik in ondergaan
weg van het gedruis.

Ik zal mij laten schommelen
in het donker heen en weer
uren mijmerend dommelen
ongecensureerd.

Golven van gedachtes
komen als eb en vloed
vormen het onverwachtse
Die zilte o zo zoet.

Help! Het bandje van mijn bh

BH bandjes leiden wel vaker een eigen leven maar die van mij zijn pas echt irritant. De hele dag laten ze van zich horen.

Wat doet het bandje van mijn bh?

Skwiek, skwiek, skwiek het ringetje om het bandje van mijn bh beheerst mijn gedachten als het belletje om de nek van een poes. Gek word ik ervan. Ik kan me levendig voorstellen wat een hel het moet zijn geweest voor dames 2 eeuwen terug. De hele dag het prominente gekraak van de baleinen van hun korset. Opstaan, zitten, voortschrijden zelfs ademhalen ontlokte dit irritante geluid als een deurbel aan de voorgevel.

Dat nu anno 2017 wij vrouwen nog altijd met dit probleem worstelen.

Nou ja, soms dan. Oke, heel eerlijk, alleen met deze bh. Net nieuw hè dus slijtage kan het niet zijn. Dochterlief heeft eenzelfde bustehouder in bezit maar zij heeft nergens last van. Zouden  dan toch mijn jaren gaan tellen? Ai, nu begeef ik mij op het gladde ijs van een heet hangijzer. Ik ben niet oud! Althans zo voel ik me niet. Ik ben (nog) geen raadseltje ‘de klokken horen luiden, maar niet weten waar de tepel hangt‘ voor Robert Schoemacher die een oude dame een borstlift geeft.

Alles heb ik al geprobeerd.

Bandjes strakker, bandjes losser, stukje stof onder de boosdoener, reepje plakband. Niets helpt. Nu hoor ik je denken ‘draag die bh dan niet‘. Hállo, het is gloednieuw. Dat is toch zonde?
‘Naar de kringloop?’ Nee joh, dan zadel ik een andere dame op met het skwiek probleem. Daarbij ik vind het een leuk dingetje en ik wil het gewoon aan (om?) en niet alleen maar naar kijken zoals mijn mooie roze jaren 50 pumps. Über schattig met strikje, doch alleen geschikt voor een evenwichtskunstenaar met rollator.

Help, wat te doen?

Behalve dat ik gestoord word van het geluid begint mijn omgeving ook al met opgetrokken wenkbrauwen mijn richting uit te kijken. Zelfs de kat loert verlekkerd naar mijn decolleté in de hoop een muis te zien opduiken. Serieus, dat kan toch zo niet langer? Wie heeft hét verlossende antwoord op dit knellende probleem?

Zodat ik weer tiet heb voor een ander blogonderwerp!